III Rekolekcje Kaszubskie - recytacje

wtorek, 14 kwietnia 2009 09:30
Drukuj
Jan Zbrzyca
Rabbuni

Tak nicht nie kôrbił dotądka
Z Jego słowów juwernëch
Zawiéwnëch nibë nibë modrotë stążka
Przekoléwa nieobszczadnosc serca miłosérnô

W opatnik zgardë wnëkanô lubnica
Zawołóné piakno z cénistą rzasą
Przëstrojoné drogocëną kamowi gwiôzdnicë
Od razë na urąg wëdany pod grzapą

Jesz sztot a obsënie sa lawina
Zgubny chlëch ë smokowé postacëje
Gwësnotą radi sënowie Elohima
Kaminia zarô wëgładną swoje plundracëje

A téż chitrim słowa czej piorëna
Przëgozdzą proroka z nieswiati Galileje
On jakbë sa odgrańczôł od rëkwë damiénim
Stegnë berującé na szczit nôdzeje

Wpisywô w deptuszk piôszczësti
Komudzy sa piestrziń gorzów pazurnëch
Służka Astartë ze zdrzénim chłoscëstim
Owcą parchatą je w swiatich podwórcach

Gorcha le kam może zgładzëc
Chto bë sa skruszëł łzą jawnogrzésznicë
Z tôblëcą Môzésa mdze w zwadze
Tą udbą krąg farizejsczi je pëszny

Rabbi  z Galileji z môla wstôwô od pisënku
Ë słowa co otmikô serca do czësta
Wëosóbniô dërżéń obsądzënku
„Chto z waji je bezgrzeszny…”  

Rozjadłô rzma pocemniałô od bënë
Ze swoją wiôlgotą skorpióna
Na wszëtczé rozcekła sa strónë
Jeden werset uskrómnił stolemnégo buwróna

Taczi co rëtô od kamny katuszë
Nie wëjimniati ze zôwija papirusów
Swoją mocą ë w Magdalenie cos pokruszëł
Jinszi miłotë sniegulc sa wëmrużëł
------------------------------------------------------------
Ni ma ju swiata le On Rabbuni

Komentarz  Idy Czaja
do wiersza Jana Zbrzycy Rabbuni.

  Jezusa słowa, jak nikogo innego nie pozwalają sercu oszczędzać na miłosierdziu.
   Tak było, gdy piękna nierządnica z cienistą rzęsą, strojna w drogie kamienie -osaczona wzgardą, wydana na urąganie i ukamienowanie przez doskonałych we własnym mniemaniu synów Elohima - Boga. Czekają na ten moment satysfakcji, by ujrzeć bezradność łez w ponętnym spojrzeniu ukamienowanej służki grzesznych pożądań a przy okazji chytrym słowem przygwoździć Proroka z nieświętej Galilei. Może czuli, że Jezus tę potępioną przez całe dostojne zgromadzenie będzie chciał bronić sprzeciwiając się odwiecznym wyrokom kamienowania jawnogrzesznic, sprzeciwiając się świętym słowom z tablicy Mojżesza – co jest przecież najwyższym autorytetem ludu Izraela ! Według filozofii mędrców świątyni jerozolimskiej będzie to niechybna i sromotna klęska Nauczyciela z Nazaretu.
    Ale słowa Jezusa dotykają sedna ich sumień : „Kto z Was jest bezgrzeszny, niech pierwszy rzuci kamień” .Stają się prawdziwym antidotum na skorpioni jad zawistnego tłumu. To krótkie zdanie, ten prosty i jasny werset, którego nie było w zwojach Prawa nie tylko ujarzmił dzikość spragnionych krwi sędziów ale także uratował Magdalenę od kamiennych katuszy i  zapadł w jej duszę przebiśniegiem innej miłości – najpiękniejszej miłości do Jezusa, takiej, która wykreśla wszystko, co było złe, nierządne i nienawistne choć błyszczące bogactwem i podszywające się pod imię miłości.
   Pozostaje tylko jedyna relacja: Magdalena i Jezus -Nauczyciel, Mistrz, Rabbuni.


Ida Czajinô
Stabat Mater dolorosa
(parafraza)

Chtërnô białka jak jô jem zbolałô?
Jaczé łóno wëpiastowało
Na smierc krziżewą swoje dzecko,
Smierc haniebną, smierc nielëdzką?

Krziżu drzewniany, do cë gozdzama
Synk mój przibiti midze łotrama
Syneczk mój z łotrama w gromadze
Dze lëtosc lëdzkô, miłota dze?

Dzecuszko moje, com Go rodzëła
Nielëtoscëwô smierc mie wzała
Ju ona za mie dzys użuszkô
Swiątëchné oczë tak chutuszko.

Niech jesz rôz wëzdrza na kochanégo
Knôpiczka cało dzys zmogłégo,
Niech jesz położą mie na race
Po mace Dzecko moje spiącé.


Jerzy Stachursczi
Jezë, jidze nocka

Jezë, jidze nocka doCebie,
Swiécą gwiôzdë wszëtczé na niebie,
Żebë głowa mogła spac
I spik pëszny dac.

Jezë, nocka weznie Ce w race,
Żebë kréw nie cekła z nóg wiacy,
Żebë do se wzął Ce Bóg
Z lëdzy grzésznëch dróg.

Zaspiéwelë ju anielë,
Że do nieba Cebie wzalë.
Zaspiéwelë hewo,
Że to krziża drzéwia
Otemkło dlô lëdzy niebo.