• Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size
Parafia pw. św. Polikarpa
Biskupa Męczennika
w Gdańsku-Osowej

Roraty 2009

Email Drukuj PDF
Wieniec adwentowy 
 
RORATY

od poniedziałku do piątku – o godz. 18.00

w soboty – o godz. 8.00
 
 
Serdecznie zapraszamy

dorosłych i dzieci z lampionami!  


Roraty to adwentowe Msze, które podkreślają wyjątkowość tego okresu. Nazwa "roraty" pochodzi od zwyczajowej łacińskiej pieśni na wejście, rozpoczynającej się od słów Proroka Izajasza: "Rorate caeli desuper" (Niebiosa rosę spuśćcie nam z góry...). Msza roratnia, czyli Msza wotywna o Najświętszej Maryi Pannie w okresie Adwentu, jest śladem dawnego obchodzenia święta Zwiastowania Pańskiego w dniu 18 grudnia. W starożytnych i średniowiecznych księgach liturgicznych polecano odprawianie tej Mszy w tygodniu poprzedzającym Boże Narodzenie lub nawet przez cały Adwent. Ta wyjątkowa obecność Matki Bożej w Adwencie ma głęboki sens. Maryja, jako córka Izraela, jako Matka Pana Jezusa i jako Matka Kościoła, jest Mistrzynią adwentowego oczekiwania.  Z Ludem Bożym Starego Przymierza czekała na Mesjasza, a kiedy Anioł zwiastował Jej, że pocznie i porodzi Syna, Mesjasza i Zbawiciela, z wielką radością oczekiwała na Życie, które cudownie w niej wzrastało. Obecnie razem z Kościołem czeka na przyjście chwalebnego i uwielbionego Chrystusa, a królując razem z Nim w niebie, wspiera Kościół w jego oczekiwaniu na ostateczny Dzień Pański.


W tym roku tematem Rorat będzie historia zbawienia

 
W wielkim skrócie o historii zbawienia

       W pierwszą Niedzielę Adwentu rozpoczynamy nowy rok liturgiczny. Każdy taki rok pozwala nie tylko na nowo przeżywać całą historię zbawienia, ale również stawać się jej bohaterem. A jest to przedziwna historia, w której dzieje ludzkie łączą się z miłością Boga po to, aby nikt nie zginął, ale by każdy miał życie wieczne.
       W historii zbawienia najogólniej możemy wyróżnić pięć okresów: 1) od grzechu pierworodnego do Abrahama, 2) od Abrahama do powołania Mojżesza, 3) od powołania Mojżesza do niewoli babilońskiej, 4) od niewoli babilońskiej do narodzenia Chrystusa, 5) od narodzenia Chrystusa do powtórnego Jego przyjścia i Sądu Ostatecznego. Okres pierwszy naznaczony jest duchową pustką i ciemnością. Kolejne okresy - drugi, trzeci i czwarty - przygotowują zbawienie. Natomiast okres piąty to czas, w którym zbawienie się wypełnia. 
       Okres pierwszy, od grzechu pierworodnego do Abrahama, to czas zagubienia się ludzkości. W tej duchowej ciemności ludzkość ciągle szuka Boga. Dowodem tego są najrozmaitsze religie począwszy od tych animistycznych, dopatrujących się nawet w przedmiotach martwych duchowego życia a skończywszy na politeizmie, czyli na wyznawaniu wielu bóstw. Bóg jednak w tym okresie milczy, czeka na swój czas, który rozpocznie się w dniu powołania Abrahama.
       Okres drugi, od Abrahama do powołania Mojżesza (XIX - XIII w. przed Chr.), obejmuje dzieje patriarchów: Abrahama, Izaaka, Jakuba, Józefa i jego braci – jako praojców Narodu Wybranego, który rozrósł się licznie w Egipcie. Z życiem patriarchów związane są początki Bożego objawienia i pierwsze obietnice zbawcze, jak ta, przez którą Abraham otrzymał zaszczytny tytuł ojca wszystkich wierzących: Uczynię z ciebie wielki naród, przez ciebie ludy całej ziemi będą otrzymywały błogosławieństwo (Rdz 12,2n).
       Okres trzeci rozciąga się na czasy od XIII do VI w. przed Chr. i wypełniony jest takimi wydarzeniami jak: powołanie Mojżesza, wyzwolenie z niewoli egipskiej, zawarcie przymierza na Synaju i wejście do Ziemi Obiecanej. Bóg dał swojemu ludowi ziemię, w której odtąd miały się rozgrywać wszystkie najważniejsze wydarzenia zbawcze. Dlatego ziemia ta do dnia dzisiejszego nazywana jest „świętą”. To tu wyrosła monarchia izraelska z dynastią Dawidową, z której będzie wywodził się oczekiwany Mesjasz. To tu głoszone było przez proroków Słowo Boże zawierające napomnienia i obietnice mesjańskie. Naród Wybrany odrzucając to Słowo złamał przymierze. Konsekwencją była druzgocąca klęska w 586 r. przed Chr. i prawie 50-letnia niewola babilońska, gdzie Naród zaczął dopiero dostrzegać, że Słowo Boże jest prawdziwe i nieodwołalne.
       W 538 r. przed Chr. wraz z uwolnieniem z niewoli zaczyna się okres czwarty, tj. ostatni czas przygotowania na przyjście Mesjasza. Jednakże w tym czasie nie odradza się już państwo izraelskie i monarchia. Wszyscy oczekują, że przyszłym i ostatnim królem będzie obiecany Mesjasz - Zbawiciel.
       Okres piąty, od narodzenia Chrystusa do Jego powtórnego przyjścia i Sądu Ostatecznego, nazywany jest czasem mesjańskim. Charakteryzuje się konsekwentnym wypełnianiem wszystkich obietnic zbawczych. Obietnice te zaczynają się spełniać w przyjściu na świat Chrystusa, Syna Bożego, w Jego Ofierze Krzyżowej, Zmartwychwstaniu, Wniebowstąpieniu, Zesłaniu Ducha Świętego - mocą którego radosna wieść o zbawieniu niesiona jest całemu światu. Jest to pełnia czasów, czas Kościoła, czas ostateczny, czas, w którym obecnie żyjemy. Trwać on będzie do końca dziejów ludzkości. U kresu czasów wypełni się nasza nadzieja: Chrystus powróci w chwale, a wraz z Nim rozpocznie się nowy świat, w którym Bóg zamieszka ze swoim ludem na zawsze. Ten nowy, pełen wiecznego życia i szczęścia świat będzie kresem historii zbawienia, ostatecznym uwieńczeniem zbawczego dzieła. Z tej racji nasza historia ma sens. Przemijanie ma sens.      
                                                                                                          
Ks. Wiesław Szlachetka