• Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size
Parafia pw. św. Polikarpa
Biskupa Męczennika
w Gdańsku-Osowej

V Wyjazdowe Rekolekcje Kociewskie 16.04.2016

Email Drukuj PDF

V Wyjazdowe Rekolekcje Kociewskie 16.04.2016 r.-  Mniszek, Świecie, Laskowice, Tuchola, Raciąż, Odry

Sekcja Kultury Rady Duszpasterskiej parafii św. Polikarpa wraz z ZK-P Gdańsk Osowa oraz ZK-P  O/Chwaszczyno serdecznie zapraszają sympatyków Pomorza  do uczestnictwa. W programie :
•    Mniszek/Grudziądza – miejsce pamięci  
•    Świecie – pobernardyński klasztor (Droga Krzyżowa po Kaszubsku - wokół krużganku)
•    Laskowice – muzeum misyjne u Werbistów
•    Tuchola – zwiedzanie miasta , filiżanka czekolady z fabryki na rynku
•    Raciąż – kasztelania Gryfitów – msza św. o godz. 15,00
•    Odry – kręgi kamienne zwiedzanie z przewodnikiem
W Raciążu, w kościele parafialnym, odprawiona zostanie msza św. w intencji ks. biskupa dr Wiesława Szlachetki z liturgią częściowo w j.kaszubskim o g. 15,00.
Wyjazd spod kaplicy parafialnej 16.04.2016 r. o godz. 7.45
Powrót : ok. godz. 20.30
Odpłatność za przejazd autokarem, zwiedzanie muzeum misyjnego w Laskowicach, zwiedzanie  Kręgów Kamiennych   – 50 zł od osoby.
Posiłki  we własnym zakresie – kawiarnia u Werbistów, obiad we Fojutowie ok. 25,-( spacer  do akweduktu)  Kontakt: Henryk Stachurski Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.   tel. kom. 501061170




Droga Krziżewô
ò miłoserdzym
autor rozważań:  dr Ludmiła Gołąbek Modzelewska - 2016r. -  Chwaszczyno


WSTÃP

Òjc Swiãti ògłosył latos Rok Miłoserdzô. Gôdôł przë tim, że tak baro pragnie, żebë Kòscół béł dzysô swiôdkã miłoserdzô. I dodôł: droga do tegò, żebë stac sã swiôdkã miłoserdzô, rozpòczinô sã òd dëchòwégò nawróceniô kòżdégò z nas. Temù na pòczątkù ti krziżewi drodżi chcemë zadac sobie pitanié: Czë jem dzysô gòtowi do tegò, żebë sã nawrócëc?
Nawrócëc sã, to znaczi: zmienic swój spòsób mëszlëniô. Czë równak móm do tegò òdwôgã?Chcôdzysô pòdjac tã próbã i pòkórno przëznac, że jô téż brekùjã nawróceniô.Że mój spòsób mëszleniô brëkùje Bòżi korektë.
Chcemë òtemknąc sã na tã przigòdã zmianë. Zapragijmë nawróceniô, żebë bëc miłosernyma – tak, jak Jezës.


Stacja I  Pierszô
Pón Jezës skôzóny na smierc za naje grzéchë

K. - Tobie kłóniómë sã Christë i błogòsławimë Cebie
L. - Bò przez swiãti krziż Twój môsz swiat òdkùpioné.


Czej Jezës stojôł przed Piłatã, tej wiedzôł, że nie je winny smiercë. Ale nie bronił sã, leno przëjął wërok sądu.Ju w Ògrójcu zgòdzył sã na smierc za nas, swòjich bracynów i sostrë, bò wiedzôł, że leno ta Jegò zgòda mòżë wëbawic nas òd naszi winë.
A co je mòją winą? Jô dobrze znajã swòje serce. Wiém, kùli w nim mëslów, chtërné òbrôżają Bòga. Kùli słów, chtërné wcyg renią wiele lëdzy.Jak wiele zrobił jem ùczinków, jaczich do dzysô baro żałujã. Ajesz wicy jetaczéchùczinków, chtërnépòwinnë bëłë sã wëdarzëc, ale z mòji zgniłotë i zaniedbaniô nigdë nie zajistniałë… Chòc jô wiém, że jem Bòżim dzeckã, stwòrzenim samégò Bòga, to równak, jak mało chto, znajã prôwdã ò swòjim sercu…
Wszëtcë jesmë zgrzészëlë. Ale Bóg nie pòsłôł swòjégò Sëna na swiat, żebë nas pòtãpił.Bóg nie pòstãpùje z nama wedle naszich ùczinków. Bóg je miłoserny. A miłoserdzé chce, żebë człowiek béł zbawiony.

Miłoserny Jezë, Të nas tak baro ùmiłowôł, że zgòdzył jes sã na obsądzenié. Dôj nama łaskã żalu i łzów za kòżdi grzéch, jaczi skôzôł Cebie na smierc.

Bò Bóg tak ùmiłowôł swiat, że dôł swégò Jednorodzonégò Sëna, żebë kòżdi, chto w Niegò wierzi, nie zdżinął, le miôł wieczné żëcé. Bò Bóg nie pòsłôł swòjégò Sëna na swiat do te, żebë swiat pòtãpic, ale do te, żebë swiat béł przez Niegò zbawiony. Z Ewanielii wedle swiãtégò Jana.

Të, co renë cerpiôł za nas
Jezë Christë zmiłujcë sã nad nama



Stacja II Drëgô
PónJezës bierze krziż na swoje remiona

K. - Tobie kłóniómë sã Christë i błogòsławimë Cebie
L. - Bò przez swiãti krziż Twój môsz swiat òdkùpioné.


Jak wiele z nasmãczi sã ze swòjim żëcym. Narzékómë na chòroscë i samòtnosc, narzékómë, że naje dzecë zeszłë na lëchą drogã, a nasze małżeństwò to jedna wiôlgô ùcemiãga. Na codzéń wcyg te samé grzéchë i nôłodżi ùpòkòrziwają nas corôz to barżi... „Jaczi czãżczi je ten krziż…!”

Wzyc swój krziż nie je letkò.Nie je letkò traktowac jakò dobré cos, co je lëché, trudné i nie do znieseniô. Ale w widze wiarë nawetka nôcãższé krziżë dôwają sã ùniesc.
Jezës bierze swój krziż bez narzékaniô. Bierze gò, bò wié, żeJegò Òjc bãdze gò niósł razã z Nim. Z pòmòcą Òjca Syn dô radã przeńc przez tã drogã.

Chcemë reszëc w naszã drogã na nowò. Na nowò, to znaczi razã z Jezësã. Z Bògã ten krziż dô sã ùniesc.Chcemë całim swòjim sercã przëlgnąc do Panaw ti krziżewi drodze i wòłac:JEZË, UFÓM TOBIE. Lenoz Bògã òdkrëjemë sens naszich zmaganiów.

Panie Jezë, pòmòżë mie wzyc mój krziż i jidz z nim za Tobą. Dôj mie łaskã wiarë i zaùfaniô tej, czejmój krziżbãdze mie sã wëdôwôł za czãżczi.

Przińdzëta do Mie wszëtcë, co jesta zmarachòwóny i òbcążony, a Jô waju wzmòcniã. Wezta mòje jerzmò na sã i ùczta sã òd Mie, bò Jô jem cëchi i pòkórny sercã, a nalézeta ùkòjenié dlô wajëch dësz. Bò mòje jerzmò je lubczé, a mój cãżôr je letczi”.
Z Ewanielii wedle swiãtégò Mateùsza.

Të, co renë cerpiôł za nas
Jezë Christë zmiłujcë sã nad nama


Stacja III trzecô
PónJezësùpôdôpierszirôz


K. - Tobie kłóniómë sã Christë i błogòsławimë Cebie
L. - Bò przez swiãti krziż Twój môsz swiat òdkùpioné.

Kòżdémù zdarzi sã ùpadnąc. Na pewno i të miôł niejeden ùpôdk. I pewno béł czedës taczi ùpôdk, òd jaczégò zaczãło sã cygnąc w twòjim żëcym zło. Mòżë bëło to jaczés łżélstwò, pò chtërnym jak fala za falą szłë nastãpné. Mòże zdrada, pò jaczi ni mòżesz zdrzec prosto w òczë swòjim blësczim. Mòże w robòce zdarzëło sã cebie òszekaństwò, pò jaczim zaczął jes prowadzëc falszëwé interesë. A mòże przëtrafiło ce sã jesz cos gòrszégò, czegò sóm sebie ni mòżesz wëbaczëc.Swój pierszi ùpôdk pamiãtómë długò. Czasã całé żëćé nosymë w se żôl do sebie ò swój czãżczi grzéch i wcyg wrôcómë do niegò w kònfesjonale.

Pón Jezës wiedzôł, że ni mòżna zatrzëmiwac sã na ùpôdkù. Nawetka, żele zło zatriumfòwało w nas w jedny chwilë, droga jesz sã nie skùńcza. Jesz wszëtkò przed tobą. Kò Bóg w sakramence spòwiedze wszëtkò cebie wëbacził!Terô të téż bãdze blëznym dlô sebie samégò i wëbaczë sebie, jakò swòjémù winowajce. Òkażë sobie miłoserdzé. 

Panie Jezë, czej bãdą mie ùstegòwac mòje dôwné grzéché, jaczé Të jes mie dôwno wëbacził w sakramence spòwiedzë, dôj mie łaskã przebaczeniô sobie. Naùczë mie bëc miłosernym dlô samégò se.

„…i przebaczë nóm naje grzéchë, bò më téż przebôcziwómë kòżdémù naszémù winowajcë”.Z Ewanielii wedle swiãtégò Łukasza.

Të, co renë cerpiôł za nas
Jezë Christë zmiłujcë sã nad nama



Stacja IV czwiôrtô
PónJezësspòtikôswòjãMatkã

K. - Tobie kłóniómë sã Christë i błogòsławimë Cebie
L. - Bò przez swiãti krziż Twój môsz swiat òdkùpioné.


Czej jidzesz swòją drogą, swòją drogą krziżewą, dochòdzy do cebie to, jak baro jes na ni samòtny. Lëdzë, chòc tak wiele jich je kòl cebie, nie wiedno są cebie żëczny. Niejednëch nie òbchòdzy twój los, jinszi wëtkną cebie pôlcã, a czasã nawetka wësmieją cebie, wëszëdzą. Taczé òpùszczenié baro bòli.

W ti samòtny drodze dobrze je miec kòl sebie Miłoserną Matkã. Marija wiedno je na twòji krziżewi drodze. W Ji òczach nie ùzdrzisz òcenë ani wërzutów. Dlô Ni wiedno bãdzesz dzeckã. W Ji òbecnoscë wiedno nalézesz miłotã. Òna wiedno wespółcerpi z tobą.

Marijo, të miała serce miłoserné. Prosymë, niech naje òczëpòtkają Twój zdrok na sebie tej, czejbãdzemëdoswiôdczaccerpieniônaszikrziżewidrodżi.


„Czë białka mòże zabëc ò swòjim dzecuszkù, ta, chtërna kòchô sëna swòjégò żëwòta? A nawetka czejbë zabëła, Jô nie zabądã ò tobie”.  Z Ksãdżi proroka Izajasza.


Të, co renë cerpiôł za nas
Jezë Christë zmiłujcë sã nad nama


Stacja V
SzimònMiłosernypòmôgôniesckrziżPanu Jezësowi

K. - Tobie kłóniómë sã Christë i błogòsławimë Cebie
L. - Bò przez swiãti krziż Twój môsz swiat òdkùpioné.
„Naùczëcelu, co jô móm robic, żebë doprzińc do wiecznégò żëcégò?” (…) Òn rzekł: „Bądzesz miłowôł Pana, Bòga swòjégò, całim swòjim sercã, (…) a swòjégò blëznégò, jak samégò se”. (…) Ale òn sã chcôł ùsprawiedlëwic, tej zapitôł sã Jezësa: „A chto je mòjim blëznym?”Z Ewanielii wedle swiãtégò Łukasza.

Chto je mòjim blëznym? - to pitanié, jaczéczedëszadôłJezësowi jeden ùczałi w Pismionach, mùszałotéżpòjawicsã w głowie Szëmóna z Cyrenë. Dlôczëmómpòmagacskôzańcowi? Dlôczëmómbëcdobridlôkògòs, kògò nie znajã? Dlôczëmómdzelëchańbãrazã z tim, co pohańbił sómsebie?

Czasãjedinąòdpòwiescą na te pitania je miłoserdzé. To miłoserdzépòpichô nas do ùczninków, jaczé w òczachswiata nie przëstoją, są niezrozmiałé, a nawetkagłùpé. Serce, jaczé je miłoserné, zgôdzôsã na zmiana swòjichpriwatnëchplanów. To miłoserdzédôwônamaòdwôgã, żebëpòmagacsôdzewim, chòrimabòòdrzëconym przez wszëtczich, a czasãnawetkaniescjichkrziż. Ten, chto w òczachdrëdżégò człowieka ùzdrzôłJezësa, ten junie pitô, chto je jego blëznym.

Panie Jezë, dôjnama serce miłoserné, jaczénie mdzepitało, chto je naszym blëznym.

Të, co renë cerpiôł za nas
Jezë Christë zmiłujcë sã nad nama

Stacja VI szóstô
MiłosernôWeronika òbcérôtwôrz Pana Jezësa

K. - Tobie kłóniómë sã Christë i błogòsławimë Cebie
L. - Bò przez swiãti krziż Twój môsz swiat òdkùpioné.

Bò jem béł głodny, a wa dała Mie jesc;béł jem spragłi, a wa Mie da pic; béł jem przëbëczã, a wa Mie przëjãła; béł jem nadżi, a wa Mie òblokła;béł jem chòri, a wa Mie òdwiedzëła;béł jem wsôdzë, a wa do Mie przëszła.Z Ewanielii wedle swiãtégò Mateùsza.

Taczéòsobëzapamiãtejemë na wiedno. Lëdzy, co w chwilënasziwiôldżiùcemiãdżibëlëkòl nas. Taczé„SwiãtéWeroniczi”, co pòjôwiająsã w naszym żëcym jak aniołowie i pòdôwają taska wòdë tej, czejjesmësmiertelnowëpragłi.
Jak to je bëctaczim jak swiãtô Weronika? Co zrobic, żebësamémùbëctak wrazlëwim na krziwdã i cerpieniélëdzczé?

Serce swiãti Weroniczi mùszało bëło prosté. Serce prosté nie liczi czasu, jaczi przelatiwô przez pôlce kòl łóżka chòrégò. Serce prosté nie liczi dëtków, jaczé trzeba wëdac na wieczerzã dlô przebëcznégò gòsca. Prosté serce nie liczi stratów, czej trzeba stracëc swòjã twôrz dlô dobra drëdżi òsobë.Bò taczé serce widzy w kòżdim człowiekù twôrz Bòżégò sëna, a swòjégò brata. Leno serce prosté może bëc miłoserné.

Panie Jezë, stwórz we mie serce prosté, taczé, jak serce Weroniczi. Dôj mie widzëc w kòżdim człowiekù twòjã twôrz.

Të, co renë cerpiôł za nas
Jezë Christë zmiłujcë sã nad nama

StacjaVII sódmô
PónJezësdrëdżirôzùpôdô

K. - Tobie kłóniómë sã Christë i błogòsławimë Cebie
L. - Bò przez swiãti krziż Twój môsz swiat òdkùpioné.

„Panie, kùli razy jô móm przebaczëc, żelë mój bracyn zgrzészi procëm mie? Czë jaż sédmë razy?” Jezës rzekł: „Nie mówiã cë, że jaż sédmë razy, ale jaż sédmëdzesąt sédmë razy.Z Ewanielii wedle swiãtégò Mateùsza.

Kòżdi z nas ùpôdô, i to nie jeden rôz. Niejedne ùpôdczilëdzczébaro nas dotikają, renią, czasãnawetkã niszczą. Òsoblëwie, czejprocëmmiezgrzésziblëskônama osoba, nasz bracyn.
„Kùli razy jô móm jemù przebaczëc? I dlôczë mùszã to zrobic? Czë nie sygnie, żelë jô mù nie mdzã wchòdzył w drogã, òstawiã gò w spòkòju? Czemù ni mògã gò prosto zignorowac i traktowac tak, jakbë nie jistniôł? Kò pò tim, co òn zrobił, òn dlô mie ju i tak nie jistnieje…”

Znajemë òdpòwiesc Jezësa na nasze pitania: przebaczë jesz rôz, wiedno na nowò, sédmëdzesąt sédmë razy. Przebaczë wiedno. Jezës wié, że przebaczenié je lékarstwã. Brekùje gò nié tëli twój winowajca, ale të sóm. Żelë mdzesz nosëc w se górz i żôl do tegò, chto cebie skrziwdzył, twòje serce stónie sã cwiardé, a żëcé gòrzczé. Jezës wié, że nieprzebaczenié zniszczi twòje serce. Nieprzebaczenié òdbierze cebie wòlnosc i redosc dzecka Bòżégò. Przebaczë. Uzdrzisz, że ùwòlnisz swòje serce i stóniesz sã zdrów.A mòże dzãka temù i twój bracyn pòwstónie ze swòjégò ùpôdkù.

Panie Jezë, w Twòjim ùpôdkù pòkôzôł jes nama, że wiedno je nôdzeja na pòwstanié. Dôj nama sëłã, żebë wiedno przebaczac i darzëc jinszich miłoserdzym bez stôwiania niżódnëch greńców.

Të, co renë cerpiôł za nas
Jezë Christë zmiłujcë sã nad nama


Stacja VIII  ósmô
PónJezësspòtikô płaczące niastë


K. - Tobie kłóniómë sã Christë i błogòsławimë Cebie
L. - Bò przez swiãti krziż Twój môsz swiat òdkùpioné.

Za skôzónym Jezësa szło baro wiele lëdzy. To wierã nie bëło zwëczajã mieszkańców Jerozolimë… A bënomni nicht nie pòwinien płakac nad skôzańca. Timczasa ta droga wcale nie bëła cëchô. Mòżëwé, że chlëch białków z Jerozolimë towarzësził Jezësowi òb całą drogã. Niastë szłë i płakałë nad krziwdą Jezësa. Ònë wiedzałë, że to, co òbzerają jich òczë, tegò nigdë nicht nie pòwinien widzëc. To nigdë nie pòwino sã bëło wëdarzëc.

I prawie do jich zbòlałich serców Jezës wërzekł swoje jediné na drodze krziżewi zdanié: „Córczi jerozolimsczé, nie płaczta nade mną, ale nad sobą i waszima dzecama!”. To mùszałë bëc dlô Jezësa cos baro wôżnégò, żelë na drodze krziżewinicht nie ùczuł òd Jezësa ani jednégò słowa, òkróm tegò jednégò zdania.
Bò żelë z zelonym drzéwiecã to czënią, tej co sã stónie z sëchim? Bò żelë sąd skôzëje niewinnego człowieka na smierc, tej co bãdze dali? Gdze jesz je plac na sprawiedlëwòsc? Gdze je prawò?Bò żele człowiek zabijô Bòga, tej co sã stónie z jegò człowieczeństwã?Żele të pòzbiwôsz sã Bòga, dokądka të chceszdońdz?

Nawet òbczas tak wiôldżëgò cerpieniô i wëczecznieniô, Jezës mësli ò człowieku, ò mie i ò cebie, mësli z prôwdzëwą troską: Jezës wié, że bez Niegò człowiek òprzestôwô bëc człowiekã. Prawò bez Bòga òbrôcô sã procëm człowiekòwi. Człowieczeństwò bez Bòga dżinie do nédżi. Jezës tim zdaniém wòłô do nas: jô mùszã ùmrzëc, ale proszã, nie wërzucôjta nigdë Bòga z wajégò żëcô.

Panie Jezë, razã z niastamachcã zapłakac nad grzéchama swòjima i mòjich dzëcy. Przeprôszóm za kòżdy grzéch, chtëren zabił Cebie w mòjim sercu.


Zdrzë! Jô kładã dzysô przed tobą żëcé i szczescé, smierci nieszczescé. Jô dzys nakazëjã cebie miłowac Pan, Bòga Twòjégò, i chòdzëc Jegò drogama, pełniąc Jegò pòlecenia, prawa i nôkazë, żebë të żił i mnożił sã, a Pón, Bóg twój bãdze cebie błogòsławił w kraju, jaczi jidzesz pòsadnąc. Ale żelë swòje serce òdwrócysz, nie ùsłëchôsz, zbłądzysz (…) – òswiôdczóm wama dzysô, że na pewno zdżinieta.Z Ksãdżi Pòwtórzonégò Prawa.

Të, co renë cerpiôł za nas
Jezë Christë zmiłujcë sã nad nama


Stacja IX  dzewiątô
PónJezësùpôdôtrzëcyrôz

K. - Tobie kłóniómë sã Christë i błogòsławimë Cebie
L. - Bò przez swiãti krziż Twój môsz swiat òdkùpioné.


„Chto z waju je bez grzéchù niech pierszi cësnie w niã kamiéń”. I zôs sã schilił a pisôł pò zemi. Czej to ùczëlë, wszëtcë, jeden pò drëdżim zaczãlë òdchadac, òd nôstarszëch zaczinając, jaż do òstatnëch. Òstôł leno Jezës i niasta, co stoja na westrzódkù. Tedë Jezës pòdniósł sã i rzekł do ni: „Niasto, dze òni są? Nicht ce nie pòtãpił?” A òna òdrzekła: „Nicht, Panie”. Jezës rzekł do ni: „Jô téż ce nie pòtãpiwóm. Biéj, a òdnąd ju nie grzeszë!”.Z Ewanielii wedle swiãtégò Jana

Przëpòmni sobie swòj nôcãżczi ùpôdk. „Jak to mòżlëwé, żebë jô ùpôdł tak niskò? Jak jô mógł do czegòs taczégò dopùscëc? Jak to sã stało? Jak mòżna bëc tak słabi?” - Miôł jes czedës ju taczi mëslë? Żelë béł jes czedës tak ùmãczony swòjim grzéchã, tej pamiãtôsz, jak baro czekôł jes tedë na te słowa: „Jô cebie nie pòtãpiwóm!”…
I przëpòmniso téż czãżczé ùpôdczi twòjégò drëcha,òjca, białczi, sąsôda, przëjacela, jaczich jes béł swiôdkã. Pamiãtôsz të swòjã reakcjã na nie? Czë twój brat doswiôdcził tej w Twòjich słowach, czënach i òczach miłoserdzégò?

Mòże czasa prawie temù ùpôdómë baro czãżkò, żebë nasza bùcha nie pòzwòlëła nama tak letkò pòtãpiwac jinszich lëdzy.Kòmù wiele òdpùszczono, ten wiele miłuje. Pòtãpic człowieka je baro letkò. A serce, co je miłoserné, je wiôlgòdëszné. Wié, że kòżdi mòże czedës ùpadnąc. Kòżdi mòże czedësprzegracza swojimgrzéchã. Mòże ni miec sëłów. Tedë nié mòralné napòmnienié, ale leno miłoserdzé mòże pòmòc człowiekòwi pòdniesc sã z jegò grzéchù.

Panie Jezë, dôj nama miłoserné òczë, miłoserné rãcë i słowa pełné miłoserdzô. Nie chcemë ju wicy pòtãpiwac, ale chcemë pòmagac jinyma pòdnaszac sã z jich ùpôdków.


Të, co renë cerpiôł za nas
Jezë Christë zmiłujcë sã nad nama


Stacja X dzesątô
PónJezësòbdzarti z ruchnów

K. - Tobie kłóniómë sã Christë i błogòsławimë Cebie
L. - Bò przez swiãti krziż Twój môsz swiat òdkùpioné.


Pò drodze krziżewi cało Pana Jezësa bëło ju tak zmarachòwóné i òszpaconé, że nie bëło ju pòdobné do człowieka. Na kùńcu mô bëc Jemù zabróné to, co Mù jesz òstało: jegò wstid. Wstid, chtëren w kòżdim człowiekù chroni to, co w nim nôbarżi delikatné, subtelné, to, ò czim nie wié nicht, òkróm nas.

Kòżdi z nas mô taczé wstëdlëwé sferë. Kòżdi mô taczé renë z dzectwa, ò jaczich pamiãtô całé swòje żëcé. Mòże twòjim wstëdã béł twój dodóm, w jaczim béł wiedno sznaps i szkalindżi. A mòże twòja niezdolnosc do ùczbë, do zapamiãtiwaniô i rozmieniô tegò, co gôdôł szkólny. A mòże wstëdzéł jes sã swòjegò cała, bònie bëło piãkné, sztôłtné, abò prosto: bëło niesprawné. Leno të pamiãtôsz to ùpòkòrzenié, jaczé sprôwiało, że jinszi sã z cebie smielë, a të zaczął jes sãzajikac abò płakôł jes całé nocë...

Ale nawetka tej, czej Panu Jezësowi zedzerlé jegò ruchna, nawet tedë nie ùdało sã zabrac Jemù tegò, co dostôł òd swòjégò niebiesczégò Òjca: Jegò gòdnoscë. Gòdnosc dzecka Bòżégò je w kòżdim z nas. Chòcbë pòtkałë nas nôwikszé ùpòkòrzenia, chòcbë lëdzë sã z nas smielë i szëdzëlë, chòcbë nasz grzéch chcôł nas ùpòdlëc, ni ma taczi mòcë, żebë zabrac nama to, co dôł nama nasz Òjc. Jesmë nazwóné Bòżima dzecama, i pò prôwdze nima jesmë.

Nômilszi:  Przëzdrzëta sã, jaką miłotą òbdarził nas Òjc: më bëlë pòzwóny Bòżima dzecama; i pò prôwdze nima jesmë. Z Pierszégò Lëstu swiãtégò Jana Apòsztoła.


Të, co renë cerpiôł za nas
Jezë Christë zmiłujcë sã nad nama



Stacja XI  jednôstô
Pón Jezës przebiti do krziża

K. - Tobie kłóniómë sã Christë i błogòsławimë Cebie
L. - Bò przez swiãti krziż Twój môsz swiat òdkùpioné.

Kòl krziża Pana Jezësa stojałë dwa jinszé. Wiselë na nich dwaj zleczińcowie: ten lëchi, i…ten drëdżi. Ale niżóden z nich nie béł dobri. Òbaj bëlë skôzóny za cãżczé winë. Òbaj pewno mielë krew na rãkach.
Czim sã różnilë ti dwaji? Na chwilã przed smiercą prowadzą òni z Jezësã i ze sobą rozmòwã Bëła to rozmòwa ò miłoserdzym.

Czej przëchòdzy chwila smiertelny grozë, czas nôwikszi próbë i nieòbeszłégò lãkù, tej niejedno serce zadôwô pitanié: czemù jes do tegò dopùscył, Bòże? Ni mógł jes òchronic mòjégò małżeństwa? Ni mógł jes ùretac mòjégò brata przed smiercą? Ni mógł jes zeńdz z krziża?Ni mógł jes mie pòwstrzëmac?
Ale w ti sami chwilë mòżna wòłac do Bòga jak zlëczińca z prawégò krziża – Bòże, pamiãtôj ò mie… Nie zabôczë ò mie…Bòże, miej miłoserdzé dlô mie! Jezë ùfôm Tobie!

Panie Jezë, czej przińdze na mie chwila wiôldżi próbë, dôj mie łaskã wiarë. Bãdze mie widã w cemżë. Niech mòje serce wbrew wszëtczimù wòłô tej: Jezë, ùfóm Tobie!

Wszëtcë wa, wëpragłi, pòjta do wòdë, przińdzta, chòc ni môta dëtków. (…) Në-że, kùpiwôjta bez pieniãdzy i bez płaceniô za wino i mlékò [mówi Pón].(…) Nawrócta sã do Mie całim swòjim sercã, przez pòst i płacz, i chlëchanié.  Rozdzerôjta równak waje serca, a nié ruchna! Nawrócta sã do Pana, wajégò Bòga! Bò Òn je łaskawi i miłoserny, nieskòri do gòrzu i wiôldżi w łaskawòscë, a litëje sã, czej widzy, że kòmù jidze lëchò.Z Ksãdżi proroka Joela.

Të, co renë cerpiôł za nas
Jezë Christë zmiłujcë sã nad nama

Stacja XII dwanôstô
PónJezësùmiérô na krziżu

K. - Tobie kłóniómë sã Christë i błogòsławimë Cebie
L. - Bò przez swiãti krziż Twój môsz swiat òdkùpioné.

Pón Jezës òstôł zabiti. Kòżdi z nas zabił tegò Człowiekã, a béł to Syn Bòżi. Jô i të zabilë jesmë Bòga swòjim grzéchã, swòją bùchą, swòjim brakã miłotë... Baro jem zawinił mëslą, mòwą, ùczinkã i zaniedbanim.

Czej Jezës ùmiérô – ùmiérô prawie za mòje grzéchë...Ten, co sóm nigdë nie pòpełnił niżódnégò grzéchù, òddôł swòje żëcé, żebë mie wëkùpic z niewòlë. Òddôł swòje żëcé czësto za darmò. I nie dô sã òdwdzãczëc Bògù za tã smierc. Nie dô sã niczim òdpłacëc za tã miłotã, z jaką Òn nas ùkòchôł. Mòżna jã leno przëjąc, z wdzãcznoscą, z miłotą, i ze łzama.

Panie Jezë, dzãkùjã Cebie, że wzął jes na sebie wszëtczé mòje grzéchë, jaczéjô pòpełnił i jesz pòpełniã. Dzãkùjã Cebie za tã wiôlgą miłotã, z jaką Të jes òddôł swòje żëcé za mie. Bãdzë wiedno mòjim Panã i Królã mòjégò żëcégò. Amen.

„Bò Bóg tak ùmiłowôł swiat, że dôł swégò Jednorodzonégò Sëna, żebë kòżdi, chto w Niegò wierzi, nie zdżinął, le miôł wieczné żëcé. Bò Bóg nie pòsłôł swòjégò Sëna na swiat do te, żebë swiat pòtãpic, ale do te, żebë swiat béł przez niegò zbawiony.Z Ewanielii wedle swiãtégò Jana.

Të, co renë cerpiôł za nas
Jezë Christë zmiłujcë sã nad nama


Stacja XIII trzënôstô
PónJezëszdjãti z krziża

K. - Tobie kłóniómë sã Christë i błogòsławimë Cebie
L. - Bò przez swiãti krziż Twój môsz swiat òdkùpioné.


Na kòlanach Mariji złożëlë Cało Sëna. Ten, chto stojôł nad całã ùkòchóny òsobë, ten mòże sã domëslëc, co czëła Swiãtô Matka. Òna to Cało ùrodzëła, pielãgnowała, smùkała i dozérała. Terô leżi przed niązniszczoné, pòrenioné izekrwawioné. I za co? Za to, że Ji Syn ùkòchôł niewdzãcznégò człowieka? Umiłowôł lëdzy jaż do smiercë…

Niejedna matka nigdë nie pòdniosła bë sã z bólu. Niejedna matka nosëła bë w se wiôlgą krziwdã. Niejedna matka do kùńca żëcô czëła bë złosc, górz i żôl, niejedna matka nigdë nie wëbaczëła bë òprawcom. A Matka Jezësa, zdrząc na swòjégò ùmarłégò Synka, zdrzała ju na nas wszëtczich jak na swòje dzecë. Nié leno przebaczëła nama, ale téż przëjãła kòżdégò z nas pòd swòjã òpiekã. Chòc Ji serce przebijôł miecz bòlescë, Òna dobrze rozmiała tã miłotã Swòjégò Sëna do lëdzy. Ji Serce miłoserné, tak samò jak Jegò Serce,ùkòchało nas do kùńca.

Marijo, Matkò Jezësa i nasza Matinkò, chróń nas przed grzéchama, co jesz barżi drãczą Twòje rozdzarté i zbòlałé serce. I pòkażë nama, jak mòżemë przëniesc Cebie ùlgã w cerpienim.

A Symeón jich żegnôł i rzekł do Mariji, Jegò Matczi: „Ten hewò je przeznaczony na ùpôdk i na pòwstanié wiele lëdzy w Izraelu, i żebë bëc znakã, jaczémù sã bądą òprzéczelë. A Twòjã dëszã przeczidnie miecz, żebë sã òbjawiłë zamësłë wiele serców”.Z Ewanielii wedle swiãtégò Łukasza.

Të, co renë cerpiôł za nas
Jezë Christë zmiłujcë sã nad nama




Stacja XIV sztërnôstô
PónJezës złożony w grobie

K. - Tobie kłóniómë sã Christë i błogòsławimë Cebie
L. - Bò przez swiãti krziż Twój môsz swiat òdkùpioné.


Czãżkò bëło ùczniom Jezësa zasënąc kamiéń òd grobù. Ale pewno jesz czãżi bëło jima pògòdzëc sã zestratą nôdzejówi planów, jaczé òni wiązelë z Jezësã jakò Mesjaszã. Kò to prawie Òn miôł wëzwòlëc Izraela. Kò to prawie Òn miôł sã òkazac mòcnym, dzyrsczim, miôł dobëc nad Cezarã. Kò jegò òni chcelë òbwòłac królã żëdowsczim. Nick z tegò sã nie stało. Òstôł le grób, na jaczi trzeba chùtkò zasënąc kamiéń i zabôczëc ò wszëtczim.

Czej jidzemë przez smãtôrz, tej mòże i më mëslimë czasã ò ùmarłich: ten to béł lëchim człowiekã… A ten nie béł dobrim sąsadã… A ten sã zapił… I ta bëła pijôczką. Ten nie chòdzył do kòscoła,a tamtennigdë sã nie nawrócył. Próbùjemë òcenic, pòdsëmòwac żëcé drëdżégò człowieka, tak, jakbë më nôlëpi znelë jegò serce.

A ten chto jemiłoserny, wiedno mô nôdzëjã. Za żëcô mô nôdzejã na nawrócenié człowieka i wierzi w jegò dobrą wòlã. Pò smiercë mô nôdzëjã na miłoserdzé Bòżé. Nawetka, czej jinszi przesztrichnãlëkògòs i zabilë gòzdzama wieko òd jegò trëmë, żebë ju nigdë nie wracac do niegònawetka wspomnieniama,toserce miłoserné wspòminô drëdżégò człowieka z miłotąi zmiłotą òpòwiôdô ò nim Bògù…

Marijo, Të nawetka pò złożenim do grobù miała nôdzejã w swòjim Sënu. Wëprosë nama serce miłoserné. Niech naszé mëslë wiedo bãdą swiôdkama miłoserdzô.


A dësze sprawiedlëwëch są w rãkù Bòga i nie dosygnie jich mãka. W òczach głëpców to wëzdrzało tak, że òni pòùmiérelë. Jich smierc bëła ùwôżónô za nieszczescé, jich òdéńdzenié òd nas za zdżiniãcé na wiedno, a òni trwają w pòkòju.
A chòc w lëdzczim rozmienim cerpielë mãkã, jich nôdzeja je pełnô niesmiertelnoscë. (…) Ti, co Mù zawierzëlë, przerozmieją prôwdã, a wiérny w miłoce òstóną przë Nim: bò łaska i miłoserdzé je dlô Jegò wëbrónëch. ZKsãdżi Mądroscë


Të, co renë cerpiôł za nas
Jezë Christë zmiłujcë sã nad nama